Hej do!
Nú vélrita ég hægt, vona að það skíni ekki í gegn. Ástæðan er sú að ég get bara vélritað með hægri. Ástæða þess er sú að sú vinstri er í gifsi frá fingrum upp að öxl. Og ástæðan fyrir því er sú að ég mölvaði á mér olnbogann. Og framhandlegginn.
Nú hugsið þið örugglega að ég hafi drýgt einhverja svakalega hetjudáð í vinnunni og bjargað barni frá drkknun eða örkumli með þessum afleiðingum. Eða, ef þið þekkið mig af öðrum vettvangi, að ég hafi drukkið frá mér allt vit og hafi hrunið niður tröppur á einhverju svaka tjútti. Ég get sagt ykkur það að báðar tilgátur eru rangar. Sannleikurinn er sá að ég hef enga afsökun. Ég var ekki að bjarga einum né neinum og ég hafði ekki einu sinni fengið mér kóksopa, hvað þá eitthvað sterkara.
Ég var að koma af fínindis veitingastað eftir frábæran málsverð og var að labba að bílnum með það í huga að kaupa ís í eftirrétt, þegar ég flækti fótinn í keðju. Niðri við höfn eru nefnilega lágir steypustólpar með keðju á milli -sem þjóna by the way nákvæmlega engum tilgangi- og var ég bara að stíga yfir keðjuna (ekki að hoppa eða stökkva eða hlaupa eða neitt Önnu-legt, heldur bara að stíga í rólegheitunum) þegar hællinn flæktist í keðjunni og ég skall kylliflöt framfyrir mig. Fyrst hélt ég að ég hefði bara sært stoltið aðeins en eftir smá stund kom í ljós að gat ekki hreyft á mér handlegginn. Eftir rúma tvo tíma á slysó var ég svo komin í þetta fína gifs og því þarf ég að státa í þrjár vikur. Jájá, ekkert sund, engar hjólreiðar, ekkert að eltast við einhverfu börnin mín, ekkert tjútt og bara ekkert stuð í þrjár vikur. Góð fréttirnar eru þó þær að ég fékk ísinn minn í eftirrétt þrátt fyrir allt.
Já hún Anna litla kann sko að búa sér til skemmtun í sumarfríinu, það vantar ekki.
Nú vélrita ég hægt, vona að það skíni ekki í gegn. Ástæðan er sú að ég get bara vélritað með hægri. Ástæða þess er sú að sú vinstri er í gifsi frá fingrum upp að öxl. Og ástæðan fyrir því er sú að ég mölvaði á mér olnbogann. Og framhandlegginn.
Nú hugsið þið örugglega að ég hafi drýgt einhverja svakalega hetjudáð í vinnunni og bjargað barni frá drkknun eða örkumli með þessum afleiðingum. Eða, ef þið þekkið mig af öðrum vettvangi, að ég hafi drukkið frá mér allt vit og hafi hrunið niður tröppur á einhverju svaka tjútti. Ég get sagt ykkur það að báðar tilgátur eru rangar. Sannleikurinn er sá að ég hef enga afsökun. Ég var ekki að bjarga einum né neinum og ég hafði ekki einu sinni fengið mér kóksopa, hvað þá eitthvað sterkara.
Ég var að koma af fínindis veitingastað eftir frábæran málsverð og var að labba að bílnum með það í huga að kaupa ís í eftirrétt, þegar ég flækti fótinn í keðju. Niðri við höfn eru nefnilega lágir steypustólpar með keðju á milli -sem þjóna by the way nákvæmlega engum tilgangi- og var ég bara að stíga yfir keðjuna (ekki að hoppa eða stökkva eða hlaupa eða neitt Önnu-legt, heldur bara að stíga í rólegheitunum) þegar hællinn flæktist í keðjunni og ég skall kylliflöt framfyrir mig. Fyrst hélt ég að ég hefði bara sært stoltið aðeins en eftir smá stund kom í ljós að gat ekki hreyft á mér handlegginn. Eftir rúma tvo tíma á slysó var ég svo komin í þetta fína gifs og því þarf ég að státa í þrjár vikur. Jájá, ekkert sund, engar hjólreiðar, ekkert að eltast við einhverfu börnin mín, ekkert tjútt og bara ekkert stuð í þrjár vikur. Góð fréttirnar eru þó þær að ég fékk ísinn minn í eftirrétt þrátt fyrir allt.
Já hún Anna litla kann sko að búa sér til skemmtun í sumarfríinu, það vantar ekki.

<< Home