Hvað er að frétta?
Svo mikið að ég veit ekki hvar ég á að byrja...
Hélt tónleika í Paxton. Snobb-lið á svæðinu og allt svaka fancy. Klukkutíma langt prógramm, mjög skemmtilega sett upp (af Sam, ekki mér) og þvílík lukka með okkur. Eftir okkar klukkutíma var hlé og svo voru aðrir ungir tónlistarmenn með klukkutíma. Við nenntum ekki að hlusta á þá, heldur ákváðum að njóta adrenalínsins og gleðinnar með vel heppnað gigg í næði. Skiptum um föt, fengum okkur smá hvítvín og héldum svo á leikvöll nálægt setrinu. Þar var mjög skemmtileg aparóla og löng rennibraut sem við urðum að prófa. Það hafði rignt um daginn svo þetta var heldur blautt en það kom ekkert að sök, það myndi þorna. Þegar við komum aftur að setrinu voru tónleikagestir að tínast út og við vorum stoppuð og okkur hrósað í bak og fyrir á posh ensku: Absolutely marvellous! I thoroughly enjoyed that! Bahbye! Og allt þetta spjall átti sér stað við rassblautan píanista (sem sást nú kannski ekki) og söngkonu sem var öll í moldarslettum! Í hárinu, á buxunum og niður vinstri kinn, öxl og handlegg. Öll í mold! Ég er heimsins versta díva hahaha!
Svo kom ég heim og hóf flutninga daginn eftir. Nú bý ég í Sólheimum og það er æðislegt! Elliheimilablokk dauðans, með panel, plastblóm og málverk á ganginum og gamalmennalykt í lyftunni, en falleg og björt íbúð sem ég bý í með sambýlismanni mínum. Og þegar ég segi sambýlismaður á ég ekki við af sama meiði og Sæberg fyrrum sambýlismaður minn sem átti sér sitt eigið herbergi. Ó nei, sambýlismaður í sama herbergi og meira að segja í sama rúmi! Ég segi það og skrifa krakkar mínir. Blessað litla flónið, hann veit ekki út í hvað hann er að fara...
Svo mikið að ég veit ekki hvar ég á að byrja...
Hélt tónleika í Paxton. Snobb-lið á svæðinu og allt svaka fancy. Klukkutíma langt prógramm, mjög skemmtilega sett upp (af Sam, ekki mér) og þvílík lukka með okkur. Eftir okkar klukkutíma var hlé og svo voru aðrir ungir tónlistarmenn með klukkutíma. Við nenntum ekki að hlusta á þá, heldur ákváðum að njóta adrenalínsins og gleðinnar með vel heppnað gigg í næði. Skiptum um föt, fengum okkur smá hvítvín og héldum svo á leikvöll nálægt setrinu. Þar var mjög skemmtileg aparóla og löng rennibraut sem við urðum að prófa. Það hafði rignt um daginn svo þetta var heldur blautt en það kom ekkert að sök, það myndi þorna. Þegar við komum aftur að setrinu voru tónleikagestir að tínast út og við vorum stoppuð og okkur hrósað í bak og fyrir á posh ensku: Absolutely marvellous! I thoroughly enjoyed that! Bahbye! Og allt þetta spjall átti sér stað við rassblautan píanista (sem sást nú kannski ekki) og söngkonu sem var öll í moldarslettum! Í hárinu, á buxunum og niður vinstri kinn, öxl og handlegg. Öll í mold! Ég er heimsins versta díva hahaha!
Svo kom ég heim og hóf flutninga daginn eftir. Nú bý ég í Sólheimum og það er æðislegt! Elliheimilablokk dauðans, með panel, plastblóm og málverk á ganginum og gamalmennalykt í lyftunni, en falleg og björt íbúð sem ég bý í með sambýlismanni mínum. Og þegar ég segi sambýlismaður á ég ekki við af sama meiði og Sæberg fyrrum sambýlismaður minn sem átti sér sitt eigið herbergi. Ó nei, sambýlismaður í sama herbergi og meira að segja í sama rúmi! Ég segi það og skrifa krakkar mínir. Blessað litla flónið, hann veit ekki út í hvað hann er að fara...
