Feitan og Ljótan
Sviminn farinn! Húrra! Hann lofar að koma ekki í heimsókn aftur, nema kannski bara í stutta stund þegar ég er búin að snúa mér í of marga hringi... Ég er reyndar búin að vera hálf-heyrnarlaus undanfarna viku, held það séu eftirköst kristalla-tilfæringanna án þess að ég hafi nokkuð fyrir mér í því. Heldur bagalegt að vera heyrnarlaus þegar maður er ýmist í hlutverki söngvara eða símsvara.
Vinkonurnar tvær Ljótan og Feitan, sem eru sko ekki vinkonur mínar, komu svo í heimsókn í gær. Ég átti nú svosem alveg von á þeim þar sem ég bjó til kjöraðstæður fyrir þær: Ekki búin að fara í ræktina í heila viku sökum svima/ótta við svima og eyddi svo tveimur dögum ógreidd á joggingbuxum að læra (lesist: að borða nammi). Ég hef nú lúmskt gaman af heimsóknum þeirra þó þær séu frekar leiðinlegar greyin. Það er nefnilega svo helvíti gaman þegar þær fara! Og svo auðvelt að losa sig við þær! Eftir smá púl í ræktinni í morgun og eina umferð af maskara voru þær á bak og burt og ég var aftur sætAnna! Jei! ;o)
Það sem ég var að læra um helgina er alveg drauma-hlutverkið mitt, hefur verið það í mörg ár og ég hélt að ég myndi seint fá að syngja það sjálf (nema bara í dagdraumunum, þar sem ég söng af því sokkana!!). Nú er ég bara að læra það eins og ekkert sé eðlilegra! Súrrealískt... Og furðu erfitt! Ég stend mig að því að andvarpa stöku sinnum yfir skorinu og óska þess að blessuð hetjan mín deyi í fyrsta þætti en ekki í endann. En svo minni ég mig á að þetta er einmitt það sem ég óskaði mér og hætti að vera Kvartína. Enda þýðir ekkert að kveina, ekkert gott hefur nokkurn tíma hlotist af því! Þetta var predikun dagsins.
Sviminn farinn! Húrra! Hann lofar að koma ekki í heimsókn aftur, nema kannski bara í stutta stund þegar ég er búin að snúa mér í of marga hringi... Ég er reyndar búin að vera hálf-heyrnarlaus undanfarna viku, held það séu eftirköst kristalla-tilfæringanna án þess að ég hafi nokkuð fyrir mér í því. Heldur bagalegt að vera heyrnarlaus þegar maður er ýmist í hlutverki söngvara eða símsvara.
Vinkonurnar tvær Ljótan og Feitan, sem eru sko ekki vinkonur mínar, komu svo í heimsókn í gær. Ég átti nú svosem alveg von á þeim þar sem ég bjó til kjöraðstæður fyrir þær: Ekki búin að fara í ræktina í heila viku sökum svima/ótta við svima og eyddi svo tveimur dögum ógreidd á joggingbuxum að læra (lesist: að borða nammi). Ég hef nú lúmskt gaman af heimsóknum þeirra þó þær séu frekar leiðinlegar greyin. Það er nefnilega svo helvíti gaman þegar þær fara! Og svo auðvelt að losa sig við þær! Eftir smá púl í ræktinni í morgun og eina umferð af maskara voru þær á bak og burt og ég var aftur sætAnna! Jei! ;o)
Það sem ég var að læra um helgina er alveg drauma-hlutverkið mitt, hefur verið það í mörg ár og ég hélt að ég myndi seint fá að syngja það sjálf (nema bara í dagdraumunum, þar sem ég söng af því sokkana!!). Nú er ég bara að læra það eins og ekkert sé eðlilegra! Súrrealískt... Og furðu erfitt! Ég stend mig að því að andvarpa stöku sinnum yfir skorinu og óska þess að blessuð hetjan mín deyi í fyrsta þætti en ekki í endann. En svo minni ég mig á að þetta er einmitt það sem ég óskaði mér og hætti að vera Kvartína. Enda þýðir ekkert að kveina, ekkert gott hefur nokkurn tíma hlotist af því! Þetta var predikun dagsins.
