þriðjudagur, september 30, 2008

Confused I am...

Ég heyrði stúlku segja í strætó áðan: "Það var sagt mér að Háskólinn í Reykjavík væri betri svo ég fór þangað" og það ruglaði mig mjög í ríminu. Innihald fullyrðingarinnar gefur til kynna að stúlkan sé komin yfir táningsár, en málfarið segir mér að hún sé cirka 4 ára!! Hjælp!

Góðkunningi þessa bloggs kom inn á lögmannsstofuna í gær og ritarinn hér um bil andaðist úr innbyrgðum hlátri. Óhætt er að segja að þeirra síðustu fundir hafi verið skrautlegir... Ritarinn vonaði að kunninginn myndi ekki eftir sér, en slapp að sjálfsögðu ekki svo vel! Kunninginn ekki bara mundi eftir henni, heldur sendi henni ímeil skömmu síðar sama dag til að dásama fegurð hennar og útgeislun, hárgreiðslu og bros, allt saman í von um endurfundi. Sannlega efni í sögu til næsta bæjar, ef ekki til barnabarnanna... Verst að prinsessan veit aðeins of mikið um prinsinn til að falla fyrir tilburðunum ;o)

Helginni var eytt í sveitinni, nánar tiltekið í Skagafirði. Þar fórum við í Laufskálarétt, á ýmis tryllitæki og á ofur-sveitaball. Hér má sjá vel valdar myndir:


Hér erum við systur á miklu tryllitæki, mig langar að segja sexhjól...Mamma, hvað segir þú?? Ekkert smá gaman að þeysa um kornakurinn á þessu, mér skilst að hlátrasköll hafi heyrst yfir fjörðinn, en ég sel það ekki dýrar en ég keypti það.



Hér erum við komin á ballið (nenni ekki að setja inn myndir af réttunum, það voru hestar og lopapeysur og bjórar og fólk og söngur og vaxkápur og skálmar og hattar og pelar -þið þekkið þetta) og þetta er augnablikið þegar Björgvin Halldórsson sjálfur steig á svið. Eins og sjá má var ánægjan nær yfirþyrmandi og hún minnkaði ekkert þegar hann tók Gullvagninn.



Dagný var aðalskvísan á ballinu (að okkur Evu fráskildum auðvitað) og eignaðist nýja vini hægri vinstri. Einn af nýju bestu vinum okkar Evu er þó þarna á ferð, hann Jakob lífvörður með meiru.



Þarna er ég með honum Jóa litla frænda sem ég passaði hérna í den. Hann réðst að mér fyrr um kvöldið og henti mér í faðm einhvers vinar síns og svo dönsuðu þeir gróflega sitt hvoru megin við mig. Mér skilst að dans þessi kallist að "jacka" og að njótandi þessara forréttinda á undan mér hafi verið sjálf Helga Möller! Aldeilis ekki leiðum að líkjast.

Já gott fólk, eins og þið lesið er ekki setið auðum höndum hér í Hlíð og ævintýrin enn gerast. Ó já.