Svarthvíta hetjan mín...
Hvað sem segja má um Rottuborg og íbúa hennar, skítastuðulinn, brúnkukremið, slagsmálin og fleira, mega karlkyns íbúarnir eiga eitt. Þeir eru, upp til hópa, herramenn. Stundum, þegar þeir eru aðeins of fullir, aðeins of margir eða búnir að búa aðeins of lengi undir berum himni, var ég ekki alltaf til í að taka þeim með þökkum, en stundum var ansi gott að geta á þá treyst. Þeir hlaupa til að opna hurðir, hleypa manni framfyrir í röðinni þegar maður er bara með 2 hluti að kaupa, gefa manni sætið sitt í lestinni og svo mætti stuttlega telja. En hér á Íslandi er þetta bara ekki til! Kannski er ég of ung og ófríð til að sjá þetta, það getur vel verið að það sé svaka service fyrir gamlar konur og megabeib, en það fer allhressilega framhjá mér!
Ég fann mjög gróflega fyrir þessu núna um helgina. Eftir ofur tilfæringar gærdagsins (allt komið í hillur og skúffur btw vúhú!!) þurfti ég að drösla gömlu skrifborði frá Evu út í bíl. Það var grenjandi rigning og borðplöturnar voru þungar, meira að segja fyrir massa eins og mig ;o) Ég kom þeim nú öllum út að bíl og þá hófst mikið pússluspil því þær pössuðu sko eiginlega ekki inn í bílinn. Rigningin gerði þær ekki léttari og heldur sleipari svo þetta var heljarinnar stúss og maus. Ég efast ekki um að þetta var hið spaugilegasta ásýndar, kona að missa plötur á tærnar á sér, kona með aðeins of litla rýmisgreind að troða risaplötu inn í lítinn bíl, kona að skalla dyrakarm bílsins, kona að blóta og hlæja á víxl... en samt þótti mér helvíti hart þegar tveir menn keyrðu framhjá og stoppuðu til þess eins að skrúfa niður rúðuna og segja: Það væri örugglega auðveldara að vera með hanska við þetta vænan! Já, ætli það ekki, sagði ég, þetta væri líka auðveldara ef ég væri ekki ein! Þeir tóku nú samt ekki þessu líka pena hinti, heldur ypptu öxlum og óku hlæjandi á brott.
Síðari hluti sögunnar gerðist svo í dag þegar koma þurfti plötunum í endurvinnslu. Til allrar hamingju var ekki rigning, en bakið var skakkt eftir hamfarir gærdagsins og langan vinnudag svo plöturnar voru síst léttari en deginum áður. Ég lagði bílnum á bandvitlausum stað en gat ekki bakkað til baka svo ég varð að drösla farminum fótgangandi að réttum gámi. Og það var sem við manninn mælt, í stæðið beint fyrir framan gáminn komu feðgar á bíl og hjálpuðust að við að bera út lampa, kolla og fleira smálegt. Horfðu svo á mig, veikburða kvensniftina, drösla plötum fleiri metra, stöðvandi í öðru hverju spori. Buðu þeir fram aðstoð sína? Ó nei!
Ætli karlmenn í dag séu svona vel uppaldir af sterkum konum við að kynin séu jafnsterk? Eða eru þeir hræddir um að ef þeir bjóði fram aðstoð verði þeir lamdir af reiðum femínistum? Ég vitna í nýlegan pistil og minni á að ég er sannlega hlynnt jafnrétti kynjanna, en ef það er algjörlega á kostnað herramennskunar verð ég víst að hugsa málið upp á nýtt.
Hvað sem segja má um Rottuborg og íbúa hennar, skítastuðulinn, brúnkukremið, slagsmálin og fleira, mega karlkyns íbúarnir eiga eitt. Þeir eru, upp til hópa, herramenn. Stundum, þegar þeir eru aðeins of fullir, aðeins of margir eða búnir að búa aðeins of lengi undir berum himni, var ég ekki alltaf til í að taka þeim með þökkum, en stundum var ansi gott að geta á þá treyst. Þeir hlaupa til að opna hurðir, hleypa manni framfyrir í röðinni þegar maður er bara með 2 hluti að kaupa, gefa manni sætið sitt í lestinni og svo mætti stuttlega telja. En hér á Íslandi er þetta bara ekki til! Kannski er ég of ung og ófríð til að sjá þetta, það getur vel verið að það sé svaka service fyrir gamlar konur og megabeib, en það fer allhressilega framhjá mér!
Ég fann mjög gróflega fyrir þessu núna um helgina. Eftir ofur tilfæringar gærdagsins (allt komið í hillur og skúffur btw vúhú!!) þurfti ég að drösla gömlu skrifborði frá Evu út í bíl. Það var grenjandi rigning og borðplöturnar voru þungar, meira að segja fyrir massa eins og mig ;o) Ég kom þeim nú öllum út að bíl og þá hófst mikið pússluspil því þær pössuðu sko eiginlega ekki inn í bílinn. Rigningin gerði þær ekki léttari og heldur sleipari svo þetta var heljarinnar stúss og maus. Ég efast ekki um að þetta var hið spaugilegasta ásýndar, kona að missa plötur á tærnar á sér, kona með aðeins of litla rýmisgreind að troða risaplötu inn í lítinn bíl, kona að skalla dyrakarm bílsins, kona að blóta og hlæja á víxl... en samt þótti mér helvíti hart þegar tveir menn keyrðu framhjá og stoppuðu til þess eins að skrúfa niður rúðuna og segja: Það væri örugglega auðveldara að vera með hanska við þetta vænan! Já, ætli það ekki, sagði ég, þetta væri líka auðveldara ef ég væri ekki ein! Þeir tóku nú samt ekki þessu líka pena hinti, heldur ypptu öxlum og óku hlæjandi á brott.
Síðari hluti sögunnar gerðist svo í dag þegar koma þurfti plötunum í endurvinnslu. Til allrar hamingju var ekki rigning, en bakið var skakkt eftir hamfarir gærdagsins og langan vinnudag svo plöturnar voru síst léttari en deginum áður. Ég lagði bílnum á bandvitlausum stað en gat ekki bakkað til baka svo ég varð að drösla farminum fótgangandi að réttum gámi. Og það var sem við manninn mælt, í stæðið beint fyrir framan gáminn komu feðgar á bíl og hjálpuðust að við að bera út lampa, kolla og fleira smálegt. Horfðu svo á mig, veikburða kvensniftina, drösla plötum fleiri metra, stöðvandi í öðru hverju spori. Buðu þeir fram aðstoð sína? Ó nei!
Ætli karlmenn í dag séu svona vel uppaldir af sterkum konum við að kynin séu jafnsterk? Eða eru þeir hræddir um að ef þeir bjóði fram aðstoð verði þeir lamdir af reiðum femínistum? Ég vitna í nýlegan pistil og minni á að ég er sannlega hlynnt jafnrétti kynjanna, en ef það er algjörlega á kostnað herramennskunar verð ég víst að hugsa málið upp á nýtt.

<< Home