Sunnudagsgoggsblogg
Sunnudagar virðast vera einu dagarnir sem ég hef tíma til að hugsa og koma hugsunum í orð. Þá vitum við það, þarf enginn að koma hingað nema á mánudögum! Sparar ykkur sömu vonbrigði og ég finn stundum fyrir þegar mig langar í stutta afþreyingu en uppáhaldsbloggararnir mínir hafa ekki skrifað neitt nýtt. Enda augljóslega mikið vonbrigði þegar ég hef ekki bætt í bullið ;o)
Í gær var skrýtinn dagur. Ég fór að mótmæla/frysta af mér mínar löngu tær á Austuvelli og var það nú bara alveg ágætt. Ég hefði nú samt viljað meira stuð, meiri hróp og jafnvel eitt lag og svona... Þetta voru bara misgóðar ræður og vettlingað klapp! En kröfuspjöldin voru mörg góð. Ég fór bara ein að mótmæla, þrátt fyrir að þessi kreppa sé ekki farin að koma neitt sérstaklega við mig, stúlkubarnið sem ekkert á og ekkert skuldar (nema námslán og þau teljast ekki með). Þarf að fara að koma mér upp fleiri aðgerðarsinnandi vinum, það er nokkuð ljóst.
David hefur sett mig í raddlega gjörgæslu svo ég á að hitta hann daglega meðan hann er hér. Við höfðum ákveðið að hittast í hálftíma í gærkvöldi til að skerpa á atriðunum sem eru málið í dag. Hann var, að vanda, hálftíma of seinn en bætti það upp með því að gefa mér 80 mínútna tíma. Svo var hann að vandræðast með hvað hann ætti að borða og eitthvað, svo ég bauð honum heim í upphitað lasagne (sem ég hafði misst af meðan ég var í maraþontímanum). Hann sótti okkur bjór heim til sín og svo komum við hingað og hér var hann til klukkan 1! Við kjöftuðum, hlustuðum á söngvara á netinu, löguðum CVið mitt, ákváðum hvernig heimasíðan mín á að vera, sóttum um óperuverkefni fyrir mig og skemmtum okkur hið allra besta. Ekki alveg það sem ég hafði í huga, að eyða laugardagskvöldinu með hálfsextugum Breta haha En þar sem maðurinn notar hvert tækifæri til að kenna mér og leiðbeina var þetta aldeilis langur ókeypis söngtími.
Í dag er letidagur; tónleikar, söngtími og tiltekt á dagskrá. Reyndar get ég ekki hreyft vinstri handlegg án óþæginda, en ég verð þá bara helmingi lengur að taka til. Alveg kominn tími á sprautur í þetta bak mitt. Hrgmf.
Ég er enn með vinnu, þó svo að hún hangi stundum óþægilega mikið á bláþræði og enn með pláss í ræktinni þó svo að það verði sífellt skítugra í Hreyfigreiningu og að mér sýnist alltaf styttra í að batteríið deyi drottni sínum. Til dæmis er ekki lengur ljós í sturtunni. En það er kannski bara ágætt, því þá sé ég ekki plásturinn sem er búinn að vera þar síðan í október. En all in all gengur lífið bara sinn vanagang, fyrir utan það kannski að ég er farin að kaupa jólagjafir.
Sunnudagar virðast vera einu dagarnir sem ég hef tíma til að hugsa og koma hugsunum í orð. Þá vitum við það, þarf enginn að koma hingað nema á mánudögum! Sparar ykkur sömu vonbrigði og ég finn stundum fyrir þegar mig langar í stutta afþreyingu en uppáhaldsbloggararnir mínir hafa ekki skrifað neitt nýtt. Enda augljóslega mikið vonbrigði þegar ég hef ekki bætt í bullið ;o)
Í gær var skrýtinn dagur. Ég fór að mótmæla/frysta af mér mínar löngu tær á Austuvelli og var það nú bara alveg ágætt. Ég hefði nú samt viljað meira stuð, meiri hróp og jafnvel eitt lag og svona... Þetta voru bara misgóðar ræður og vettlingað klapp! En kröfuspjöldin voru mörg góð. Ég fór bara ein að mótmæla, þrátt fyrir að þessi kreppa sé ekki farin að koma neitt sérstaklega við mig, stúlkubarnið sem ekkert á og ekkert skuldar (nema námslán og þau teljast ekki með). Þarf að fara að koma mér upp fleiri aðgerðarsinnandi vinum, það er nokkuð ljóst.
David hefur sett mig í raddlega gjörgæslu svo ég á að hitta hann daglega meðan hann er hér. Við höfðum ákveðið að hittast í hálftíma í gærkvöldi til að skerpa á atriðunum sem eru málið í dag. Hann var, að vanda, hálftíma of seinn en bætti það upp með því að gefa mér 80 mínútna tíma. Svo var hann að vandræðast með hvað hann ætti að borða og eitthvað, svo ég bauð honum heim í upphitað lasagne (sem ég hafði misst af meðan ég var í maraþontímanum). Hann sótti okkur bjór heim til sín og svo komum við hingað og hér var hann til klukkan 1! Við kjöftuðum, hlustuðum á söngvara á netinu, löguðum CVið mitt, ákváðum hvernig heimasíðan mín á að vera, sóttum um óperuverkefni fyrir mig og skemmtum okkur hið allra besta. Ekki alveg það sem ég hafði í huga, að eyða laugardagskvöldinu með hálfsextugum Breta haha En þar sem maðurinn notar hvert tækifæri til að kenna mér og leiðbeina var þetta aldeilis langur ókeypis söngtími.
Í dag er letidagur; tónleikar, söngtími og tiltekt á dagskrá. Reyndar get ég ekki hreyft vinstri handlegg án óþæginda, en ég verð þá bara helmingi lengur að taka til. Alveg kominn tími á sprautur í þetta bak mitt. Hrgmf.
Ég er enn með vinnu, þó svo að hún hangi stundum óþægilega mikið á bláþræði og enn með pláss í ræktinni þó svo að það verði sífellt skítugra í Hreyfigreiningu og að mér sýnist alltaf styttra í að batteríið deyi drottni sínum. Til dæmis er ekki lengur ljós í sturtunni. En það er kannski bara ágætt, því þá sé ég ekki plásturinn sem er búinn að vera þar síðan í október. En all in all gengur lífið bara sinn vanagang, fyrir utan það kannski að ég er farin að kaupa jólagjafir.

<< Home